بی اختیاری ادراری ؛ علل ودرمان

بی اختیاری ادراری ؛ علل ودرمان

10 بهمن, 1397

بی اختیاری ادراری ؛ علل ودرمان

بررسی اجمالی

بی اختیاری ادرار - از دست دادن کنترل مثانه - یک مشکل رایج و اغلب شرم آور است. شدت آن از گهگاه ادرار نشت می کند، زمانی که شما سرفه یا عطسه کنید تا نیاز به ادرار کردن داشته باشید، اینقدر ناگهانی و قوی است که به زمان توالت نمی رسد.

اطلاعات

اگر چه  بی اختیاری ادراربیشتر به این دلیل که افراد مسن تر می شوند می باشد ولی ، بی اختیاری ادرار نتیجه ی اجتناب ناپذیر پیری نیست. اگر بی اختیاری ادرار بر فعالیت های روزانه شما تاثیر می گذارد، دریابید که دکتر شما را باید ویزیت کند . برای اکثر افراد، تغییر سبک زندگی ساده یا درمان پزشکی می تواند ناراحتی را کاهش دهد یا بی اختیاری ادرار را متوقف کند.

علائم

بسیاری از مردم نشت ادرار را گاه به گاه خیلی کم تجربه می کنند. بعضی دیگر ممکن است مقدار کم تامتوسط میزان ادرار را از طریق تکرر زیاد کاهش دهند
انواع بی اختیاری ادرار عبارتند از:
بی اختیاری استرسی: نشت ادرار هنگامی که تحت فشار سرفه، عطسه، خنده، تمرین و یا بلند کردن چیزی سنگین قرار می گیرد، فشار ناشی از مثانه شما را تحت فشار قرار می دهد. شما یک ضربان ناگهانی و شدید برای ادرار کردن به دنبال ادرار غیرعادی می آورید.
ممکن است نیاز به تخلیه اضطراری ادرار داشته باشید، از جمله در طول شب.
بی اختیاری ممکن است به علت یک بیماری جزئی مانند عفونت یا یک بیماری شدیدتر مانند اختلال عصبی یا دیابت شود. بی اختیاری بیش از حد جریان. شما تجربه مکرر یا پایدار ادرار را به دلیل  اینکه مثانه  کاملا خالی نیست.
بی اختیاری عملکردی: اختلال فیزیکی یا ذهنی شما را در زمان مناسب به توالت می برد. به عنوان مثال، اگر آرتریت شدید دارید، ممکن است نتوانید شلوار خود را به اندازه کافی بچرخانید.
بی اختیاری ثابت: شما بیش از یک نوع بی اختیاری ادرار را تجربه می کنید. زمانی  که  دکتر را ویزیت می کنید
ممکن است احساس ناراحتی در مورد بی اختیاری با پزشک خود احساس کنید. اما اگر بی اختیاری مکرر باشد و یا بر کیفیت زندگی شما تأثیر می گذارد، مشاوره پزشکی، مهم است زیرا ممکن است بی اختیاری ادرار
شرایط سخت و جدی تر را برای شما ایجاد کند زیرا شما فعالیت های خود را محدود کرده و تعاملات اجتماعی خود را محدود می کنید افزایش خطر افتادن در افراد مسن به علت رفتن با عجله به توالت دربر دارد.

علل

بی اختیاری ادرار یک بیماری نیست، این علامت است. این می تواند ناشی از عادات روزمره، شرایط پزشکی یا مشکلات جسمی باشد. ارزیابی کامل توسط دکتر شما می تواند به تعیین اینکه چه چیزی در پشت بی اختیاری شما وجود دارد( علت آن) کمک کند.

بی اختیاری ادراری موقت

بعضی از نوشیدنی ها، غذاها و داروها ممکن است به عنوان دیورتیک عمل کنند - تحریک مثانه شما و افزایش حجم ادرار شما. آنها عبارتند از:
 
نوشیدنی های گازدار والکل ، کافئین، شیرین کننده های مصنوعی آب، شکلات، فلفل   غذاهای پر از ادویه، شکر و یا اسید، به ویژه میوه های مرکبات داروهای فشار خون و ، آرام بخش و شل کننده های عضلانی دوزهای بالا ویتامین C
 

بی اختیاری ادرار نیز ممکن است به علت یک وضعیت پزشکی قابل درمان باشد

عفونت مجاری ادراری. عفونت ها می تواند مثانه شما را تحریک کند، باعث می شود که شما نیاز به ادرار کردن و گاهی اوقات بی اختیاری داشته باشید. راست روده در نزدیکی مثانه واقع شده است و بسیاری از اعصاب مشابه را به اشتراک می گذارد. مدفوع سخت و مدفوع در رکتوم شما باعث می شود که این اعصاب بیش از حد فعال شود و فرکانس ادرار را افزایش دهد.
بی اختیاری ادرار همچنین می تواند یک وضعیت مداوم ناشی از مشکلات یا تغییرات فیزیکی است که شامل موارد زیر می شود:
 
بارداری: تغییرات هورمونی و افزایش وزن جنین می تواند منجر به بی اختیاری استرس شود. تولد نوزاد. زایمان واژن می تواند عضلات مورد نیاز برای کنترل مثانه را تضعیف کند و همچنین باعث آسیب اعصاب مثانه و بافت حمایتی شود که منجر به  افتادگی اعضای لگن (پرولاپس) می شود. با پرولاپس، مثانه، رحم، راست روده یا روده کوچک می تواند از موضع معمول تحت فشار قرار گیرد و به واژن منتقل می شود. چنین اتفاقی می تواند با بی اختیاری همراه باشد.با بالا رفتن سن  ظرفیت عضله مثانه برای ذخیره ادرار کاهش می بابد. همچنین، انقباضات غیر ارادی مثانه هنگامی که شما مسن تر میشوید، بیشتر میشوند..
منوپوز: پس از یائسگی زنان تولید استروژن کمتر ( این هورمون است که کمک می کند تا بافت  مثانه و مجرای ادرار سالم بماند) می تواند بی اختیاری ادرار را به همراه داشته باشد. از بین رفتن بافت مثانه و مجاری ادرار می تواند بی اختیاری را تشدید کند. 
هیسترکتومی: در زنان، مثانه و رحم توسط بسیاری از عضلات و رباط های مشابه پشتیبانی می شود. هر جراحی  سیستم تولید مثل زن ، از جمله حذف رحم، ممکن است به عضلات کف  لگن آسیب برساند که می تواند منجر به بی اختیاری شود. 
بزرگی پروستات به خصوص در مردان مسن: بی اختیاری ادرار اغلب ناشی از بزرگ شدن غده پروستات است، یک بیماری که به عنوان هیپرپلازی خوش خیم پروستات شناخته می شود. سرطان پروستات: در مردان، بی اختیاری ادرار می تواند ناشی استرس یا بی اختیاری با احساس فشار که با سرطان پروستات درمان نشده همراه است، باشد اما اغلب بی اختیاری یک عارضه جانبی از درمان برای سرطان پروستات است. تومور در هر جایی از دستگاه ادراری شما می تواند جریان طبیعی ادرار را متوقف کند و منجر به بی اختیاری بیش از حد می شود. 
سنگهای ادراری: توده های سخت و سنگ مانند در مثانه گاهی اوقات باعث نشت ادرار می شوند. اختلالات نورولوژیک. مولتیپل اسکلروزیس، بیماری پارکینسون، سکته مغزی، تومور مغزی یا آسیب نخاعی می تواند با سیگنال های عصبی درگیر در کنترل مثانه، باعث بی اختیاری ادرار شود.

 عوامل خطرساز

فاکتورهایی که خطر ابتلا به بی اختیاری ادراری را افزایش می دهند عبارتند از:
جنسيت: زنان بیشتر احتمال دارد بی اختیاری استرس داشته باشند.  بارداری، زایمان، یائسگی و آناتومی  طبیعی زنانه علت این تفاوت است. با این حال، مردان مبتلا به مشکلات غده پروستات در معرض خطر افزایش فشار و سرریز بی اختیاری هستند. همانطور که شما مسن تر می شوید، عضلات مثانه قدرت خود را از دست می دهند. تغییرات با افزایش سن باعث کاهش ظرفیت مثانه شما می شود و شانس بی اختیاری ادرار را افزایش می دهد. 
اضافه وزن: وزن اضافی فشار مثانه و عضلات اطراف آن را افزایش می دهد و آنها را تضعیف می کند و در هنگام سرفه یا عطسه اجازه می دهد ادرار تخلیه شود. سیگار، استفاده از توتون و تنباکو ممكن است خطر ابتلا به بی اختیاری ادراری را افزایش دهد.
 سابقه خانوادگی: اگر یک عضو خانواده نزدیک، بی اختیاری ادراری داشته باشد، به ویژه برای بی اختیاری با اضطرار، خطر ابتلا به این بیماری بالاتر است. سایر بیماری ها مثل بیماری عصبی یا دیابت نیز ممکن است خطر ابتلا به بی اختیاری را افزایش دهد.

عوارض بی اختیاری ادرار مزمن

مشکلات پوستی: بثورات، عفونت های پوستی و زخم ها می توانند به علت پوست مرطوب،  عفونت های دستگاه ادراری ایجاد کنند. بی اختیاری خطر ابتلا به عفونت های مکرر دستگاه ادراری را افزایش می دهد. 
اثرات منفی بر زندگی شخصی: بی اختیاری ادرار می تواند روابط اجتماعی، کاری و شخصی شما را تحت تأثیر قرار دهد.

 پیشگیری

بی اختیاری ادرار همیشه قابل پیشگیری نیست. با این حال، برای کمک به کاهش خطر شما، حفظ تمرینات ورزشی سالم، تمرینات کف لگن. جلوگیری از تحریک کننده های مثانه، مانند کافئین، الکل و مواد غذایی اسیدی. فیبر بیشتر، که می تواند باعث پیشگیری از یبوست شود که یبوست خود علت بی اختیاری ادرار می باشد و سیگار نکشیدن.

تشخیص

مهم این است که نوع بی اختیاری ادرار را مشخص کنید و علائم شما اغلب به نوعی که وجود دارد به پزشک خود اطلاع دهید. این اطلاعات، تصمیمات مربوط به درمان را هدایت خواهد کرد. احتمال دارد پزشک شما با یک تاریخچه کامل و معاینه جسمانی شروع کند. پس از آن ممکن است از شما خواسته شود که یک  حرکت ساده مانند سرفه کردن انجام دهید که می تواند نشان دهنده بی اختیاری باشد. پس از آن، دکتر شما به احتمال زیاد موارد زیر را توصیه می کند:
آزمایش ادرار: نمونه ای از ادرار برای علائم عفونت، وجود خون یا سایر اختلالات بررسی می شود.
 مثانه:  برای چندین روز که شما ادرار تولید می کنید، در صورت نیاز به ادرار و تعدادی از موارد بی اختیاری، میزان ادرار شما را اندازه می گیرند. اندازه گیری باقی مانده پس از تخلیه ادار انجام میشود. در این موارد از شما خواسته شده است که ادرار کنید و در ظرفی که ادرار را اندازه گیری می کند، محاسبه کنید. سپس پزشک مقدار ادرار باقی مانده را در مثانه با استفاده از یک کاتتر یا آزمایش اولتراسوند، بررسی می کند. مقدار زیادی از ادرار مانده در مثانه شما ممکن است به این معنی باشد که شما در دستگاه ادراری مشکل انسدادی  یا مشکل عضلات  واعصاب مثانه را دارید.در صورت نیاز به اطلاعات بیشتر، پزشک ممکن است تستهای بیشتری از قبیل سونوگرافی تخمدان و لگن را توصیه کند. 

درمان

درمان بی اختیاری ادرار بستگی به نوع بی اختیاری، شدت آن و علت اصلی آن دارد. ترکیبی از درمان ممکن است مورد نیاز باشد. اگر یک بیماری زمینه ای باعث ایجاد علائم شود، پزشک شما برای اولین بار این بیماری را درمان می کند. پزشک شما احتمالا حداقل تداخلات تهاجمی را پیشنهاد می کند و فقط در صورتی که این تکنیک ها شکست بخورند، گزینه های دیگر را مد نظر می گیرند.
 

تکنیک های رفتاری

پزشک شما ممکن است موارد زیر را توصیه کند:
آموزش مثانه، تاخیر ادرار. شما می توانید با تلاش برای خاموش شدن به مدت 10 دقیقه هر زمانی که شما احساس نیاز به ادرار کردن دارید شروع  شود. هدف این است که فاصله  رفتن به توالت را تا زمانی که  هر 2.5 تا 3.5 ساعت  طول بکشد تنظیم شود.
تخلیه دوبار، برای کمک به یادگیری برای تخلیه مثانه بیشتر به طور کامل برای جلوگیری از بی اختیاری بیش از حد. تخلیه دوبار به معنای ادرار کردن است، سپس چند دقیقه منتظر بمانید و دوباره تلاش کنید.
رفتن توالت منظم، برای هر دو تا چهار ساعت ادرار کردن و نه انتظار برای رفتن به توالت در صورت لزوم.
مدیریت مایع و رژیم غذایی، برای بازگرداندن کنترل مثانه شما. شما ممکن است نیاز به کاهش یا جلوگیری از الکل، کافئین یا غذاهای اسیدی داشته باشید. کاهش مصرف مایع، از دست دادن وزن یا افزایش فعالیت بدنی نیز می تواند مشکل را کاهش دهد.

تمرین عضله کف لگن

پزشک شما ممکن است توصیه کند که این تمرینات را اغلب انجام دهید تا عضلات را تقویت کنید که به کنترل ادرار کمک می کنند. همچنین به عنوان تمرینات کگل شناخته شده است، این تمرینات مخصوصا برای بی اختیاری استرس مفید است، اما همچنین ممکن است به تشدید بی اختیاری کمک کند. برای انجام تمرینات عضلات کف لگن، تصور کنید که سعی دارید جریان ادرار را متوقف کنید. سپس عضلات را که برای متوقف کردن ادرار کردن و نگه داشتن آن برای 5 ثانیه منقبض کنید و سپس 5 ثانیه استراحت کنید. (اگر این خیلی دشوار است، با نگه داشتن برای دو ثانیه تا سه ثانیه به آرامی شروع کنید.) برای نگهداری انقباضات برای 10 ثانیه در یک زمان کار کنید.
هدف حداقل سه تا ده بار در روز: برای کمک به تشخیص و قراردادن عضلات راست، پزشک ممکن است به شما پیشنهاد کند که با یک درمانگر فیزیکی ( فیزیوتراپ)  کار کنید یا تکنیک های بیوفیدبک را امتحان کنید.
 
محرک های الکتریکی: الکترودهای موقتا به رکتوم یا واژن  وارد می شوند تا عضلات کف لگن را تحریک و تقویت کنند. تحریک الکتریکی آرام می تواند برای بی اختیاری استرس موثر باشد و بی اختیاری را تقویت کند، اما ممکن است چندین ماه طول بکشد.
 

داروها

داروهایی که معمولا برای درمان بی اختیاری استفاده می شود عبارتند از:
آنتی کولینرژیک: این داروها می توانند یک مثانه بیش فعال را آرام کند و برای بی اختیاری اضطراری کمک کننده است. از جمله اکسي بوتينين (Ditropan XL)، تولترودين (دترول)، دارفناسين (Enablex)، فسوترودين (تواياز)، سليفرناسين (Vesicare) و تروسپيوم (سانتانتورا) مي باشد.
میرابگرون (میربرتری):  برای درمان بی اختیاری ضروری استفاده می شود. این دارو عضله مثانه را شل کرده و می تواند میزان ادرار  که  درمثانه شما می تواند نگه داشته شود را بالا ببرد. همچنین ممکن است شما را در  زمانی که ادرارمی کنید، به شما کمک  کند تا مثانه را به طور کامل خالی کنید.
مسدود کننده های آلفا: در مردان مبتلا به بی اختیاری بیش از حد ، این داروها عضلات گردن و فیبرهای عضلانی را در پروستات باز می کند و باعث تخلیه مثانه می شود. نمونه هایی از جمله تامسولوزین (Flomax)، آلوفوسازین (اوروکاتال)، سیلوودوزین (Rapaflo)، دوکسازوزین (Cardura) و ترازوسین هستند.
استروژن موضعی برای زنان: استفاده از دوز کم، استروژن موضعی به صورت یک کرم واژن، حلقه یا پیچ ممکن است به نوبه خود به تنهایی و جوانسازی بافت  مجاری واژن کمک کند. استروژن سیستمیک - مصرف هورمون به عنوان قرص - برای بی اختیاری ادرار توصیه نمی شود و حتی ممکن است آن را بدتر کند.

ابزار پزشکی

دستگاه های طراحی شده برای درمان زنان مبتلا به بی اختیاری عبارتند از:
درج اورترال، یک تامپون یکبار مصرف کوچک مانند یک تکه مانند که در داخل مجرای ادرار وارد شده است قبل از فعالیت خاصی نظیر تنیس است که می تواند باعث بی اختیاری شود. این درج به عنوان یک پلاگ برای جلوگیری از نشت عمل می کند و قبل از ادرار برداشته می شود.
پساری، یک حلقه ی سفت است که  در مهبل  قرار می دهند . این دستگاه به طور معمول در افرادی که پرولاپس دارند و  باعث بی اختیاری می شود. پساری برای جلوگیری از نشت ادرار از مثانه که در نزدیکی واژن قرار دارد، قرار میگیرد.

درمان های مداخله ای

درمان های مداخله ای که ممکن است به بی اختیاری کمک کند عبارتند از:
 
تزریق مواد فشرده  مصنوعی که به داخل بافت اطراف مجرای ادرار تزریق می شود. مواد فشرده کمک می کند که مجرای ادرار بسته شود و نشت ادرار را کاهش دهد. این روش عموما بسیار مؤثرتر از درمان های تهاجمی مانند جراحی برای بی اختیاری استرس است و معمولا باید مرتب تکرار شود.
سم بوتولینوم نوع A (بوتاکس): تزریق بوتاکس به عضله مثانه ممکن است برای افرادی مفید باشد که دارای مثانه بیش فعال هستند. بوتاکس به طور کلی فقط برای افرادی است که داروهای خط اول در آن ها موفق نبوده است.
محرک های عصبی: یک دستگاه شبیه به یک ضربان ساز زیر پوست شما قرار می گیرد تا پالس های بی درد را به اعصاب که در کنترل مثانه (اعصاب ساکروم) تحمیل می کنند، ارسال کند. تحریک اعصاب ساکروم می تواند بی اختیاری را تحریک کند اگر درمان های دیگر کار نکند. این دستگاه ممکن است در زیر پوست  باسن قرار گیرد و به سیم در پشت، بالای ناحیه شکم یا با استفاده از دستگاه خاصی که به واژن وارد شده است، متصل شود.

عمل جراحی

اگر درمان های دیگر کار نمی کنند، چندین روش جراحی می تواند مشکلات را که باعث بی اختیاری ادرار می شوند، درمان کنند:
 
روشهای اسلینگ: نوارها از بافت بدن شما، مواد مصنوعی یا مش برای ایجاد یک لبه پهن در اطراف مجرای ادرار و منطقه عضله پهن که در آن مثانه به مجرای ادرار (گردن مثانه) متصل است استفاده می شود. اسلینگ کمک می کند که مجرای ادرار بسته شود، به ویژه هنگامی که شما سرفه یا عطسه کنید. این روش برای درمان بی اختیاری استرس استفاده می شود.
تعلیق گردن مثانه: این روش برای حمایت از مجاری ادرار و گردن مثانه طراحی شده است ، منطقه ای از عضله ضخیم که در آن مثانه به مجرای ادرار متصل است. این شامل برش شکم است، بنابراین در آن  بیهوشی عمومی یا نخاعی انجام می شود.
جراحی پرولاپس در زنان مبتلا به بی اختیاری و پرولاپس اندام های لگن: جراحی ممکن است شامل ترکیبی از روش های اسلینگ و جراحی پرولاپس باشد.
اسفنکتر ادراری مصنوعی: در مردان، یک حلقه کوچک پر از سیال در اطراف گردن مثانه کاشته می شود تا اسفنکتر ادرار بسته شود تا شما آماده ادرار باشید. .

پد های جاذب و کاتتر

اگر درمان های پزشکی به طور کامل نمی تواند بی اختیاری را از بین  ببرد، شما می توانید محصولاتی را امتحان کنید که به کاهش ناراحتی و نارضایتی از نشت ادرار ایجاد می شود کمک می کند.
پد و لباس های محافظ: اکثر محصولات ضخیم تر از لباس های زیرمعمولی نیستند و می توانند به راحتی در لباس های روزانه پوشیده شوند. مردانی که دچار  بی اختیاری ادرار هستند، می توانند از یک جمع کننده قطره ای استفاده کنند - یک کیسه کوچک از پد جاذب  که روی آلت تناسلی پوشانده می شود و به لباس زیر چسبیده می شود.
کاتتر: اگر شما مبتلا به بی اختیاری هستید زیرا مثانه شما به درستی خالی نمی شود، ممکن است پزشک شما به شما توصیه کند که یک لوله نرم (کاتتر) را چند بار در روز به مثانه منتقل کنید تا مثانه را تخلیه کنید. شما در مورد چگونگی تمیز کردن این کاتترها برای استفاده مجدد از آنها آموزش داده می شوید.

شیوه زندگی و درمان خانگی

مشکلات مربوط به نشت ادرار ممکن است نیاز به مراقبت های اضافی برای جلوگیری از تحریک پوست داشته باشد. برای تمیز کردن خود از دستمال استفاده کنید. اجازه دهید پوست شما خشک شود. اجتناب از شستن و دوش مکرر ، زیرا این می تواند دفاع طبیعی بدن شما را در برابر عفونت های مثانه کم کند. برای محافظت از پوست خود از ادرار، از یک کرم مانع، از قبیل ژله نفت یا کره کاکائو استفاده کنید. از پزشك خود در مورد تمیز كننده های خاصی كه برای پاک کردن ادرار استفاده می كنند مشورت بگیرید.
اگر شما بی اختیاری یا بی اختیاری شبانه دارید، راحت تر کردن مسیر توالت را انجام دهید. هر گونه فرش یا مبلمان را که ممکن است بر روی راه رفتن به توالت قرار دهید یا با آن برخورد کنید، حرکت دهید. استفاده از نور شب برای روشن کردن مسیر خود و کاهش خطر ابتلا به سقوط. اگر اختلال در راه رفتن دارید، می توانید یک کمد کنار تخت در اتاق خواب خود نگه دارید و صندلی توالت در آن نصب کنید. درب ورودی حمام را بزرگ کنید.

طب جایگزین

هیچ درمان دارویی جایگزین وجود ندارد که برای درمان بی اختیاری ادرار ثابت شده باشد. مطالعات اولیه نشان داده است که طب سوزنی می تواند مزایای کوتاه مدت ایفا کند، اما تحقیقات بیشتری لازم است. یوگا ممکن است برای بی اختیاری ادراری مفید باشد اما مطالعات بیشتری لازم است.

مقابله و حمایت

اگر شما در مورد یک مشکل کنترل مثانه خجالت زده باشید، ممکن است سعی کنید خود را با پوشیدن پد های جذبی، حمل لباس اضافی یا حتی اجتناب از خروج از خود بپوشانید. اما درمان های موثر برای بی اختیاری ادرار در دسترس است. مهم است که از پزشک خود در مورد درمان خود بپرسید. شما در راه بازگشت به زندگی فعال و با اعتماد به نفس خواهید بود.

آماده شدن برای قرار ملاقات شما

اگر بی اختیاری ادراری دارید، احتمالا با دیدن پزشک درمان خود را شروع  کنید. شما ممکن است به یک  متخصص بیماری های دستگاه ادراری (اورولوژیست) یا خانم، یک متخصص زنان متخصص بیماری های عضلانی و عملکرد ادراری (متخصص مغز و اعصاب) مراجعه کنید.
 
برای آماده شدن برای قرار ملاقات خود، این موارد کمک می کند تا:
 
از هر گونه محدودیت قبل از قرار ملاقات، مانند محدود کردن رژیم غذایی خود، آگاه باشید.
علائم خود را بنویسید، از جمله چگونگی ادرار شدن، فعالیت مثانه شبانه و قسمت های بی اختیاری.
فهرستی از تمام داروها، ویتامین ها و مکمل های خود را، از جمله دوز و چگونگی مصرف دارو خود را، فهرست کنید.
اطلاعات کلیدی پزشکی، از جمله شرایط دیگری که ممکن است داشته باشید، بنویسید.
از یک دوست یا همراه خود بخواهید که با شما همراه شود تا به شما یادآوری کند که دکتر چه می گوید.
یک نوت بوک یا دستگاه الکترونیکی را با خود داشته باشید و از آن برای یادداشت برداری از اطلاعات مهم استفاده کنید.
منبع : مایوکلینیک سایت
ترجمه راضیه فرقانی
 

ارسال نظر شما

نظر خود را راجع به این مطلب بنویسید و مشارکت کنید

نظرات شما